'Dit is de perfecte vakantiebaan. Het is heel afwisselend en je werkt met mensen.'

Maurits, 16 jaar, werkte als vakantiekracht bij Bartiméus. Na zijn mavo-examen zocht hij vakantiewerk. Want naast veel hockeyen, tennissen en met vrienden zijn, wilde hij ook wat geld verdienen. Vakken vullen bij de supermarkt leek hem te saai om een paar maanden te doen. Hij zocht op internet naar vacatures en stuitte op een functie bij Bartiméus: ondersteunend medewerker bij de dagbesteding. “Dat was in ieder geval iets heel anders”, dacht hij. 

“Ik wist niet wat ik moest verwachten”, vertelt Maurits. “Ik zou gaan werken met mensen die een verstandelijke beperking hebben, blind en doof zijn. Daar heb ik in het dagelijks leven nooit mee te maken. Het was dus flink uit mijn comfortzone. Ik vroeg me af of die mensen heel raar zouden doen, maar dat viel erg mee. Ze maken wel geluiden, maar daar wen je aan. Na de proefdag dacht ik: dit is de perfecte vakantiebaan. Het is heel afwisselend en je werkt met mensen.” 

Drie dagen per week fietste Maurits in een klein half uur van zijn huis in Maarn naar Bartiméus. Om 10.00 uur startte hij de dag bij de koffieronde. “Samen met een medewerker serveerde ik de koffie en thee en hielp ik sommige cliënten met drinken en hun koekje. Daarna deden we van alles. Soms was ik bij een cliënt in de snoezelruimte en tokkelde ik wat op de gitaar. Echt spelen kan ik niet eens, maar van het geluid werd hij rustig. Vaak gingen we met de cliënten een rondje lopen of rijden in de fiets of kar. Dan kon ik gezellig een beetje met ze praten. Ze genieten al van de wind die ze voelen. Mooi om te zien is dat.”  

Na de lunch en afwas ging Maurits vaak naar de Bies, een soort gymzaal. “Het was handig dat ik de medewerkers kon helpen met het brengen van cliënten in een rolstoel. Daar kun je er per persoon natuurlijk maar één van duwen. In de gymzaal hielp ik bijvoorbeeld om de cliënten met de tillift op het springkussen te krijgen. Daar konden ze lekker op rollen en je merkte dat ze dat fijn vonden. Ook hielp ik bij de wipwap en de hometrainer. En ik rolde of gooide balletjes met ze. Ik heb zelfs met een cliënt gevoetbald!” 

Verder deed Maurits gewoon wat nodig of gewenst was. “Soms bracht ik iemand naar de piano, las ik voor of speelden we muziek af via het digibord. Ook ging ik regelmatig samen met een medewerker wat met een paar cliënten wat drinken bij dorpshuis Roos.” Tegen vier uur bracht Maurits de cliënten weer terug naar hun woning. Daarna zat zijn werkdag erop. “Op de fiets naar huis voelde het nooit als een zware vermoeiende dag. Meer als: het was gezellig en ik heb lekker gewerkt. Je kon soms echt lekker dollen met cliënten. Dan hadden ook zij echt lol.” 

Maurits heeft van zijn vakantiebaan bij Bartiméus vooral geleerd om geduldig te zijn. “Hier kun je niet zeggen: ‘Loop eens een beetje door of schiet eens op.’ Soms hebben de cliënten geen zin of willen ze even ergens naar kijken. Het gaat allemaal niet zo snel.” En verder voelt hij zich nu ook verantwoordelijker. “Je moet wel goed op de cliënten letten. Dat ze niet te snel eten bijvoorbeeld, zodat ze zich niet verslikken.” 

“Bij Bartiméus werken is echt wat anders dan gewone scholierenbaantjes. Geen dag is hetzelfde, er gebeurt altijd wel wat. Er is geen haast, het is leuk om met mensen te werken en de bewoners maken veel grappen. Bijvoorbeeld over dat ik met een bewoonster het oud papier weg ging brengen en dat we de weg kwijt waren. De sfeer is gewoon heel ontspannen en positief.  

Het werk is niet moeilijk. Het meeste kun je al wel. En andere dingen leer je van je collega’s. Die zijn heel behulpzaam en je kunt ze ook altijd vragen stellen. Ze zeggen ook regelmatig dat ze het fijn vinden dat je er bent en ze helpt. Dat is natuurlijk leuk om te horen” 

Als jongeren zich afvragen of werken bij Bartiméus iets voor hen is, raadt Maurits ze aan een dag te gaan proefwerken. “Wanneer je dat doet, krijg je een heel goed beeld. Mocht je het niet leuk vinden, dan zeg je dat het niks voor je is. Maar misschien blijk je het wel net zo leuk te vinden als ik!”